1 juni 2019: de supporters van Landstede Hammers beleefden de tijd van hun leven in Martiniplaza in Groningen. De Zwolse ploeg, toen nog onder leiding van Herman van den Belt, behaalde voor het eerst de landstitel. Inmiddels bestond Landstede Hammers meer dan dertig jaar en kende de club een bijzondere geschiedenis. Gaëlle Bouzin was inmiddels de coach en onder haar leiding had de ploeg zich ontwikkeld tot een ware strijdmachine. Als nummer vijf van de Nederlandse ranglijst versloegen de Hammers Den Helder Suns in de kwartfinale en Heroes Den Bosch in de halve finale, beide keren zonder thuisvoordeel. Ook tegen Zorg & Zekerheid Leiden genoten de Hammers geen thuisvoordeel. Toch kwam de ploeg, die sinds maart zonder captain Coen Stolk speelde, op matchpoint. Bij Leiden vormde het ontbreken van topscorer Javian McCollum een probleem. Desondanks bleven de bezoekers drie kwarten lang in de wedstrijd, maar diverse Zwolse driepunters bezegelden uiteindelijk de 90-74-overwinning op Leiden en daarmee het kampioensfeest én een prachtige landstitel.

Door de manier waarop iemand kijkt, verdedigt en het spel leest, zie je bij Skyler van der Schaaf een speler met enorm veel passie. De 12-jarige point guard van MBCA Amstelveen speelt dit seizoen in de Derde Divisie bij het onder 14-team en laat zien dat basketbal voor hem veel meer is dan alleen een sport. Je voelt direct hoeveel liefde hij voor het spel heeft. Iedere training, iedere wedstrijd en ieder moment lijken onderdeel te zijn van een groter geheel. “Het begon allemaal omdat ik wat klasgenoten had die mij uitnodigden voor basketbal. Daar deed ik aan mee en toen dacht ik: dit vind ik eigenlijk wel heel leuk. Daarna ben ik begonnen bij BV Aalsmeer in de onder 10. Ik ontdekte daar hoe leuk ik basketbal begon te vinden. In de onder 12 wist ik het eigenlijk zeker. Ik wilde hiermee doorgaan als mijn vaste sport. Ik scoorde veel en dat vond ik natuurlijk ook leuk, maar vooral het spel zelf trok mij enorm aan.” Foto: Shirley Visser-van der Schaaf

Bij Froukje Zuidema draait het om verbinding, om een jonge vrouw die pas laat ontdekte dat het theater misschien al die tijd al op haar stond te wachten. Ze groeide op in Rhenen, aan de rand van het bos, in een warm en muzikaal gezin waarin muziek vanzelfsprekend aanwezig was. Instrumenten stonden overal in huis, er werd gespeeld, gezongen en samengewerkt. Zelf speelde ze 14 jaar trompet, terwijl ook haar ouders en zussen muzikaal actief waren. Haar liefde voor zang was er altijd al, al duurde het even voordat ze zelf besefte waar haar echte kracht lag. “Mijn oma zong in een koor,” vertelt Froukje, “dus de muzikaliteit zat er wel altijd in. Ik heb daardoor heel lang een instrument gespeeld en in een orkest gezeten. Dat ik echt goed kon zingen, daar kwam ik eigenlijk pas later achter. Zingen vond ik wel altijd heel leuk.”

Er zijn mensen die al gauw een fantastische indruk achterlaten en je raken door wie ze zijn. Tessa Abeling is daar absoluut één van, juist omdat er in haar aanwezigheid iets oprechts schuilt. Iets zachts, iets veiligs en tegelijk iets enorm krachtigs. Je voelt al snel dat zij niet vluchtig naar mensen kijkt. Tessa kijkt verder dan woorden en lagen van mens en gevoel heen. Alsof ze intuïtief ziet wat iemand met zich meedraagt, waar iemand zichzelf onderweg is kwijtgeraakt en vooral welke kracht er nog altijd onder verborgen ligt. Die manier van kijken loopt als een rode draad door haar werk als kunstzinnig therapeut en begeleider binnen systemisch werk. Via familieopstellingen, bewustwording, lichaamswerk en diepgaande gesprekken helpt zij mensen opnieuw in contact te komen met zichzelf, door hen terug te brengen naar wie ze in essentie altijd al waren. Wat haar daarin bijzonder maakt, is dat haar talent voortkomt uit iets wat volledig samenvalt met wie zij als mens is, vanuit een verlengde van haar hart. “Ik ben iemand die echt interesse heeft in mensen en heel liefdevol naar mensen kijkt,” vertelt Tessa. “Soms voel je gewoon dat iemand iets bijzonders in zich heeft. Dat voel ik heel sterk bij mensen. Dat is denk ik ook een beetje wie ik ben.”

Je merkt bij Márin Kroon al snel dat muziek voor haar veel meer is dan een vak of een podiumkunst. Voor haar is het een manier van kijken, voelen en verbinden. Een taal waarmee ze verhalen vertelt, mensen raakt en ruimte creëert voor alles wat gevoeld mag worden. De Arnhemse zangeres, theatermaker, vocal coach en koordirigent bouwde de afgelopen jaren aan een veelzijdige carrière. Alles wat ze doet, komt voort uit dezelfde kern: mensen dichter bij zichzelf brengen. “Ik ben zangeres, theatermaker en ik ben vocal coach en werk ook als koordirigent,” vertelt de veelzijdige Márin. “Dus ik doe eigenlijk van alles met muziek en ook af en toe met theater. Daar heb ik van mijn passie mijn beroep gemaakt, en daar vul ik mijn dagen mee.”

Hot Pepper Heat had zaterdag in het Topsportcentrum Almere op indrukwekkende wijze de landstitel in de mannen onder 22 Eredivisie veroverd. De ploeg van coach Wierd Goedee legde vanaf de openingsminuten een hoog tempo op en had met scherp schietwerk direct een ruime voorsprong genomen. Landslake Lions, onder leiding van Jan Lievaart, probeerde zich terug in de wedstrijd te vechten, maar kon het verschil niet meer overbruggen. Met een flexibele aanval en sterk verdedigend optreden hield de formatie uit Zwanenburg gedurende de gehele wedstrijd de controle. Uiteindelijk werd de finale overtuigend gewonnen met 79-114 voor Hot Pepper Heat.